Losowe artykuły
2008-06-23 22:17:06

Aktywa trwałe
ktywa to majątek, środki gospodarcze, zasoby jednostki oraz zasoby pozostające pod kontrolą jednostki, które mają jej przynieść korzyści ekonomiczne, składniki trwale związane z jednostką

2008-06-08 20:23:59

Odszkodowanie
Osoby, które uległy wypadkowi przy pracy albo chorobie zawodowej, mają prawo do świadczeń wypadkowych, które wypłacane są przez ZUS z tzw. ubezpieczenia wypadkowego.

Starożytny wschód

Dodał admin, 2008-06-30 Autor / Opracowanie: Sebastian Kosowski

Początek starożytności datuje się na ok. II połowę IV tysiąclecia przed naszą erą. Wtedy to właśnie zostało wynalezione pismo, które dało początek nowej erze w dziejach historii ludzkości.


1  2  3  4  5  6  7  8    >

Za koniec tej epoki uważa się upadek cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 r. Kraje Bliskiego Wschodu w większości położone były w Azji, a także w północnej Afryce w dorzeczu rzeki Nil. Terytoria tych państw leżały nad wielkimi rzekami, w pasie o szerokości 30 stopni, który przebiegał wzdłuż zwrotnika raka. W tej epoce dokonano wielu bardzo znaczących odkryć. Ludzie nauczyli się budować wspaniałe budowle, wytapiać różnego rodzaju broń i ozdoby oraz inne przydatne człowiekowi przedmioty. Rozwinęły się także nauki takie jak m.in. matematyka, astronomia lub medycyna. Osiągnięcia te sprawiły, iż zaczęły rozwijać się: rolnictwo, rzemiosło i co najważniejsze handel. To wszystko spowodowało, że warunki życia człowieka uległy znacznej poprawie. Tak, więc uważam, że dokonania starożytnych ludów były bardzo wielkie i miały ogromny wpływ na dzieje ludzkości oraz ich warunki bytowania, i postaram się to udowodnić w poniższej charakterystyce krajów Starożytnego Wschodu.

Mezopotamia
Cywilizacja mezopotamska rozwijała się w IV tys. p.n.e. i trwała aż do momentu, aż Cyrus Wielki król Persów podbił Babilon i włączył Mezopotamię do swojego królestwa w 539 r. p.n.e. Mezopotamia, czyli Międzyrzecze jak sama nazwa mówi położona była pomiędzy dwiema wielkimi rzekami: Tygrysem i Eufratem. Początkowo ludzie skupiali się w samej delcie rzek. Było to spowodowane gorącym klimatem, który uniemożliwiał uprawę roli na obszarze bardziej oddalonym od rzeki. Po wynalezieniu kanałów nawadniających Mezopotamia powiększyła swój obszar o tereny bardziej odległe.
Za panowania Sumerów ustrój polityczno-społeczny polegał na podziale państwa na sieć państw-miast pozostających pod opieką jednego z bogów, które konkurowały ze sobą szczególnie o ziemię pod uprawę. Rządzili w nich kapłani z tytułem en lub ensi. Najwyższą władzę miał kapłan-król. Również w rękach kapłanów znajdowała się administracja, wojskowa i sądownicza. Był to ustrój teokratyczny. Na czele wojsk stał naczelnik. Silniejsze państwa podbijały mniejsze. Różnego rodzaju łupu przypadały naczelnikom i wojownikom, którzy stanowili arystokrację. W II poł. III tys. miasta sumeryjskie zostały połączone w jedno państwo zwane Sumer. Po ataku ludów semickich Sargon, wódz Semitów pokonał króla Sumeru i sam przejął władzę nad państwem, a za siedzibę przyjął sobie Akad. Władcy Akadu jako pierwsi w Mezopotamii wprowadzili ustrój monarchii despotycznej. Później tą metodę sprawowania władzy stosowali także władcy asyryjscy, którzy podbijali wiele terenów, a próby oporu i buntu były zawsze brutalnie karane.