Losowe artykuły
2008-06-04 21:42:03

Działanie substancji toksycznych
Trucizna jest to substancja, która po wchłonięciu do organizmu lub wytworzona w organizmie powoduje zaburzenie jego funkcji lub śmierć

2008-05-30 21:33:46

Komputer
Komputery są ważnymi składnikami sieci. Umiejętność rozpoznawania i nazywania głównych podzespołów komputera PC jest więc bardzo ważna.

Programy europejskie

Dodał admin, 2008-06-01

Zasada monitorowania oznacza obowiązek śledzenia przebiegu realizacji programu w celu nadzorowania jej przebiegu stosowanie do przyjętych wcześniej ustaleń.


W tym celu tworzy się specjalny komitet monitorowania każdego programu, którego (komitetu) rola w aktualnym okresie planistycznym została istotnie wzmocniona. Komitet monitorowania dokonuje bowiem wstępnej akceptacji dokumentu uzupełniającego programowanie (przed jego przekazaniem Komisji Europejskiej), a ponadto zatwierdza wszelkie modyfikacje wprowadzane zarówno w programach, jak i w wymienionym dokumencie oraz analizuje
i zatwierdza raporty (coroczne i końcowy) z wykonania programu, przekazywane następnie Brukseli. To właśnie w monitorowaniu realizuje się najpełniej zasada partnerstwa, ponieważ w powoływanych specjalnie przez państwa członkowskie (i na ich odpowiedzialność) komitetach monitoringu zasiadają zarówno przedstawiciele państwa jak i społeczności terytorialnych, partnerów społeczno
• ekonomicznych oraz - obecnie wyłącznie z głosem opiniodawczym ? Komisji
i EBI.
Regulaminy funduszy strukturalnych (poprzednio koordynacyjny, a obecnie ogólny) zalecają oparcie procedury na wskaźnikach monitoringu (fizycznych
i finansowych), opracowanych przez każde państwo członkowskie
w porozumieniu z Komisją (na podstawie sporządzonej przez nią indykatywnej listy wskaźników). Regulamin ogólny określa równocześnie elementy, które muszą znaleźć się w każdym raporcie z wykonania programu. Należą do nich:
• prezentacja zmiany warunków mających znaczenie dla realizacji programu (takich np. jak ewolucja sytuacji społeczno ? gospodarczej czy modyfikacja polityki państwa),
• stan zaawansowania realizacji priorytetów i działań w odniesieniu do każdego funduszu strukturalnego,
• realizacja finansowania programu wraz z potwierdzeniem poniesionych wydatków,
• decyzje podjęte przez organ zarządzający programem i komitet monitoringu w celu zapewnienia wysokiej jakości i skuteczności realizacji programu,
• środki podjęte w celu zapewnienia kompatybilności programu
z politykami wspólnotowymi.
U podstaw zarządzania programami rozwoju regionalnego leży ponadto zasada dokonywania ich oceny (ewaluacji) na wszystkich etapach procedury planistycznej i dotyczy zarówno planów rozwoju (rekonwersji), WRW
i programów operacyjnych, jak i subwencji globalnych oraz ?dużych projektów?. Jest ona uznawana jako naturalne dopełnienie zasady programowania, ponieważ: ?ta ostatnia wyjaśnia strategię rozwoju, natomiast pierwsza wskazuje rezultaty strategii? obecnie ? w powszechnej opinii- zasada oceny stanowi jedną
z najważniejszych innowacji wprowadzonych do europejskiej polityki regionalnej reformą funduszy strukturalnych z 1988r., podczas gdy początkowo była ona postrzegana jako dodatkowy przejaw zbędnej biurokracji.
Komisja Europejska stworzyła trzy instrumenty oceny:
• ocena ex-ante - wstępna ocena założeń programu, sytuacji w regionie, doborze celów i priorytetów, analizie planów
• ocena śródterminowa - zawiera informacje o wdrażaniu i monitoringu, ma umożliwić wprowadzenie ewentualnych poprawek i korekt w działaniu
• ocena ex-post - dokonywana przez Komisję Europejską, państwo członkowskie i organ zarządzający po zakończeniu działania, obejmuje ocenę wykorzystania środków, spełnienia założeń i uzyskania przewidywanych rezultatów.
Na obszarze Unii Europejskiej istnieje w sumie ponad 200 regionów,
o różnym stopniu zaludnienia, warunkach geograficznych czy wskaźnikach ekonomicznych. Są wśród nich najbogatsze miasta świata takie jak Londyn (222% średniego dochodu w Unii), Bruksela czy Paryż, ale również takie jak grecki Epir, gdzie średni dochód na głowę mieszkańca jest pięć razy niższy niż
w stolicy Wielkiej Brytanii. W połowie lat dziewięćdziesiątych dochód na jednego mieszkańca najuboższych regionów UE wynosił nieco ponad połowę przeciętnego dochodu we Wspólnocie (55 proc.). Aby zmniejszyć różnice
w rozwoju najbogatszych i najuboższych regionów Europy Unia prowadzi szereg działań określanych mianem polityki regionalnej. Chodzi o wsparcie finansowe
i strukturalne regionów zacofanych, stref przygranicznych i terytoriów, dotkniętych upadkiem tradycyjnych przemysłów: węglowego, stalowego, stoczniowego i tekstylnego. W ostatnich sześciu latach na realizację tych celów przeznaczono 155 mld ECU. Z funduszy strukturalnych (wedle danych Eurostat z lutego 1999) korzysta 50 regionów Unii. Najbardziej zacofane są departamenty zamorskie Francji (Martynika, Reunion, Gujana, Gwadelupa) oraz regiony
w Grecji, Hiszpanii, Portugalii (greckie Ipeiros i Voreigo Aigaio, portugalskie Azory i Madera, hiszpańska Extremadura), południowe Włochy i Sardynia, Irlandia Północna. Warto podkreślić, że z funduszy strukturalnych korzystają nie tylko ubogie kraje Unii, ale również jej najbogatsi członkowie: Wielkiej Brytania, Francja, czy Niemcy. W 1999 roku na realizację polityki regionalnej przeznaczono 30 mld euro. W latach 2000-2006 na pomoc dla ubogich regionów przeznaczonych zostało ponad 30 proc. środków z budżetu UE.